แปลงไซส์รองเท้า

ทำไมไซส์รองเท้าจึงไม่เคยตรงกันเสียทีเดียว

แต่ละระบบวัดสิ่งที่ต่างกันเล็กน้อย ระบบของสหรัฐฯ และสหราชอาณาจักรอิงกับความยาวของหุ่นรองเท้าในหน่วยเมล็ดข้าวบาร์เลย์ ซึ่งเป็นหน่วยเก่าเท่ากับหนึ่งในสามของนิ้ว โดยระบบอังกฤษเริ่มนับจากจุดศูนย์ที่ต่างออกไป ระบบยุโรปใช้หน่วยปารีสพอยต์ซึ่งเท่ากับสองในสามของเซนติเมตร และวัดหุ่นรองเท้าแทนที่จะวัดเท้า ส่วนญี่ปุ่นระบุความยาวเท้าเป็นเซนติเมตรตรง ๆ ซึ่งตรงไปตรงมาที่สุดในสี่ระบบ เนื่องจากหน่วยพื้นฐานหารกันไม่ลงตัว การแปลงค่าจึงเป็นค่าประมาณเสมอ

วัดเท้าให้ถูกวิธี

วางกระดาษบนพื้นแข็งชิดผนัง ยืนบนกระดาษโดยให้ส้นเท้าแตะผนัง แล้วทำเครื่องหมายที่ปลายนิ้วที่ยาวที่สุด ซึ่งไม่ได้เป็นนิ้วโป้งเสมอไป วัดจากขอบกระดาษถึงเครื่องหมาย ทำทั้งสองข้าง เพราะคนส่วนใหญ่มีเท้าข้างหนึ่งใหญ่กว่าได้ถึงครึ่งไซส์ และให้เลือกรองเท้าตามเท้าข้างที่ใหญ่กว่าเสมอ

วัดในช่วงท้ายของวัน

เท้าจะบวมขึ้นตลอดวันและอาจใหญ่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัดในช่วงเย็น โดยเฉพาะหลังยืนหรือเดินมาก การวัดตอนตื่นนอนเป็นสาเหตุที่พบบ่อยที่สุดที่ทำให้รองเท้าคับในภายหลัง สวมถุงเท้าแบบที่คุณจะใส่กับรองเท้าคู่นั้นด้วย เพราะถุงเท้าหนากินพื้นที่ได้ราวครึ่งไซส์อย่างง่ายดาย

คำแนะนำที่ใช้ได้จริง

• เว้นระยะราว 1 ซม. ระหว่างนิ้วที่ยาวที่สุดกับปลายรองเท้า ประมาณความกว้างของนิ้วหัวแม่มือ
• ความกว้างสำคัญพอ ๆ กับความยาว รองเท้าสองคู่ที่ยาวเท่ากันแต่กว้างต่างกันจะใส่แล้วรู้สึกต่างกันสิ้นเชิง และรองเท้าที่แคบเกินไปมักถูกเข้าใจผิดว่าสั้นเกินไป
• ไซส์แตกต่างกันไปตามแบรนด์ และบ่อยครั้งแตกต่างกันระหว่างรุ่นของแบรนด์เดียวกัน จงถือว่าไซส์ที่แปลงได้เป็นจุดเริ่มต้น ไม่ใช่การรับประกัน
• รองเท้าวิ่งมักซื้อใหญ่ขึ้นครึ่งไซส์ เพราะเท้าจะบวมและไถลไปข้างหน้าเวลาลงเนิน
• เด็กควรได้รับการวัดทุกไม่กี่เดือน เท้าที่กำลังโตอาจเปลี่ยนไซส์ได้หลายครั้งในหนึ่งปี